The great outdoors: The Eigertrail


Desktop27Mijn twee grootste passies in het leven zijn hardlopen en reizen. Toch heb ik deze twee hobby’s nog niet heel bewust vaak gecombineerd. Wedstrijden loop ik graag thuis in Nederland. Tijdens een wedstrijd geef ik het liefst alles en ik vind het fijn om daarna thuis bij te komen. Maar voor sommige ervaringen, moet je wel de grens over. Zoals voor het lopen van de Eigertrail in Zwitserland.

Samen met een aantal vrienden besloten we ergens in december dat het lopen van een trail ons een leuke nieuwe hardloopuitdaging leek. Zwaarder dan een wedstrijd over ‘gewoon’ asfalt en lopen door de schitterende natuur. Ik was meteen enthousiast. Het werd de Eigertrail in Zwitserland waar we de 16km zouden gaan lopen; een afstand waar ik normaal geen moeite mee heb. Tot ik er achter kwam dat er ook nog eens 1100 meter hoogteverschil bij kwam kijken. Oeps. Zo’n hoogteverschil kun je in Nederland bijna niet trainen.

Al tijdens de rit naar Grindelwald toe werd ik enthousiaster en enthousiaster. De omgeving veranderde snel; van het platte Nederlandse landschap, naar iets meer heuvels in Duitsland tot prachtige bergen in Zwitserland. Onze route bracht ons langs meren, schitterend blauw gekleurd door de mineralen uit het smeltwater van de bergen. Wow.

Op zaterdagochtend om 10.00 was het tijd om aan de start te verschijnen. Met een klein groepje hardlopers (veel uitgerust met speciale trailschoenen en stokken) renden we de bergen in.

IMG_1391

Binnen 2 kilometer branden mijn kuiten. Binnen nog eens 500 meter branden ook mijn bovenbenen. Mijn god, wat is dit zwaar. Maar wat is dit ook mooi. Mijn route van 16 kilometer brengt ons door prachtige heide, langs besneeuwde bergtoppen en langs watervallen. Ik luister naar de stilte in plaats van naar muziek, slechts afentoe verstoord door het voorbij rennen van een andere loper of de bellen van de typische blonde koeien die het Alpenlandschap compleet maken.

De eerste 8 kilometers zijn het zwaarst en sommige stukken van de route zijn zo steil, dat hardlopen geen optie meer is. Dit zijn stukken waar je alleen kunt wandelen. Na 8 kilometer komt de verlichting, we gaan weer stukken dalen. Maar ook dit is niet alleen maar makkelijk. Sommige stukken gaan zo steil naar beneden dat ik bang ben om te vallen. De Zwitsers die dit gewend zijn, halen me lichtvoetig in. Maar het maakt me niet uit, vandaag ben ik een race aan het lopen, waar genieten voorop staat.

De laatste kilometer komt in zicht en ik loop door een schattig dorpje, die ik alleen ken van wintersport. Mensen moedigen ons aan met ‘Hop, hop’ en maken herrie met koeienbellen. Na 2 uur en 45 minuten kom ik over de finish en besef ik dat ik tussendoor geen enkele keer naar mijn tijd had gekeken. Te afgeleid door de natuur en het landschap op me heen.

Houd je ook van hardlopen? En van reizen? Dan is een combinatie van deze twee in de vorm van een buitenlandse trail lopen echt een aanrader!


Lin

En check vooral ook mijn eigen blog, Dailylin

Laat een reactie achter

* Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd.